ဖားသားဆီျပန္ဟင္း
တစ္ေန႔သ၌ ကြ်ႏ္ုပ္ေနထိုင္ရာ ေမွာ္ဘီၿမိဳ႕အစြန္ မရမ္းတလင္းေတာစပ္ရွိ အယူေတာ္ မဂၤလာၿခံ အတြင္းသို႔ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိတ္ေဆြေဟာင္းႀကီးျဖစ္ေသာ ကိုပီတာဆိုသည့္ စိတ္မႏွံ႕ေသာ လူႀကီးတစ္ဦးသည္ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ ရပ္ကြက္မွ လူမ်ားသည္ ၎ကိုပီတာႀကီးအား အ႐ူးပီတာဟု ခပ္လြယ္လြယ္ ေခၚၾကေသာ္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္မွာမူ ထို႔သို႔ မေခၚရက္ေသာေၾကာင့္ ကိုပီတာဟုပင္ ေခၚေဝၚခဲ့ေလ၏။
ကိုပီတာႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုျမင္လွ်င္..“ဂြတ္ဒ္ေမာနင္း၊ ဂြတ္ဒ္ႏိုက္…” ဟု ကိုး႐ိုးကားယား ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကမူ.. “ ကဲပါ.. ကိုပီတာႀကီးရယ္၊ ဒီေန႔မနက္စာ ဘာဟင္းနဲ႔စားမလဲ ေျပာစ္းပါဗ်ာ၊ က်ဳပ္ ခ်က္ေကြ်းစမ္းပါရေစ” ဟု ေမးလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကိုပီတာႀကီးက.. “ကတ္သီးကတ္သတ္ ေတြလည္း မစားတတ္ပါဘူးကြာ၊ ေစ်းထဲမွာ စားဖားေတြရေနၿပီ၊ ဖားသားဆီျပန္ တစ္ခြက္ရယ္၊ ငါးပိေထာင္းစပ္စပ္ ကေလးတစ္မယ္ရယ္၊ ဟင္းခါးပူပူရယ္၊ မုန္လာဥသုပ္ရယ္ ငါးပိရည္တို႔စရာေပါ့ကြာ၊ ဒီ့ထက္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး” ဟု ေျပာေလ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဂ်ေလဘီ ေမာင္ဆုဟုေခၚေသာ တပည့္ေလးအား ေစ်းသို႔ လႊတ္ရေလေတာ့၏။ ေမာင္ေစ်းမွ ျပန္လာေသာအခါ၌ သီဟိုဠ္ပင္ေအာက္တြင္ မီးေသြးဖိုကေလးကိုခ်၍ ကိုပီတာႀကီးႏွင့္ စကားေျပာရင္း ထမင္းဟင္းလ်ာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ရေလေတာ့၏။ ကိုပီတာႀကီးႏွင့္ စကား လက္စျပတ္သြားေသာ အခါ၌ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္ကို ဆက္၍ ဖတ္ေနေလ၏။ ကိုပီတာႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ စာဖတ္ေနသည္ကို အံ့ၾသေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေငးေမာၾကည့္ရႈေနေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္ဖတ္ေနေသာ စာအုပ္ႀကီးမွာ လြန္စြာထူ၏။ လြန္စြာမွလည္း ခန္႔ညား၏။ ထို႔အျပင္ ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာ စာအုပ္လည္း မဟုတ္ေပ။ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္၏။ ထုိစာအုပ္ႀကီးမွာ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းစြာ တတ္ကြ်မ္း၍ အနက္အဓိပၸါယ္ကို အရသာ ခံႏိုင္ေသာသူတို႔ အေရးတယူ ဖတ္ေလ့ရွိေသာ စာအုပ္ႀကိးျဖစ္၏။ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို မဖတ္ဖူးလွ်င္ပင္ အဂၤလိပ္စာကို ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ ဖတ္ဖူးသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ေပလိမ့္မည္။ တိုတိုႏွင့္ လိုရင္းဆိုရပါမူ တကယ္တတ္ကြ်မ္းေသာ အဂၤလိပ္ စာသမားတို႔၏ အသည္းစြဲ စာအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္ျဖစ္ေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္သည္ “ေငြတစ္ပဲႏွင့္ ငါးၾကင္းေခါင္းထက္ကိုင္” ဆိုေသာ စကားပံုကံသို႔ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို တက္၍ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္၏။ အမွန္စင္စင္အားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တက္ကြ်မ္းေသာ အဂၤလိပ္စာအဆင့္ အတန္းမွာ သူငယ္တန္းမွ်ေလာက္သာရွိ၏။ သို႔ရာတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ အဆင့္မမီေသာ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေနရသနည္းဆိုမူ “က်ဳပ္လည္း အဲဒါႀကီးကို ဖတ္ဖူးပါတယ္ဗ်ာ..” ဟု မုသားမပါဘဲ ဂိုက္ထုတ္ႂကြားဝါ လိုေသာေၾကာင့္ ဖတ္ေနရျခင္းျဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ေနရေသာ ခဏ၌ ႀကီးမားေသာ ဝ႗္ဒုကၡတစ္ခုကို ခံစားေနရသကဲ့သို႔ရွိ၏။
သို႔ရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က “ဒီစာအုပ္ႀကီး ဖတ္ရတာ ဘယ့္နဲ႔လဲ” ဟုေမးပါမူ “ေကာင္းသဗ်ာ၊ က်ဳပ္ေတာ့ျဖင့္ အလြန္ကို ႀကိဳက္တာပဲ” ဟူ၍ ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ျပန္၍ေျဖမိေပလိမ့္မည္။ “ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိ” ဆိုသကဲ့သို႔ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဤမွ်ခက္ခဲ ေလးနက္ေသာ စာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေနျငားေသာ္လည္း အမွန္အားျဖင့္ ေကာင္းစြာနားမလည္ေပ။ သို႔မဟုတ္ လံုနားမလည္ေပ၊။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ဖတ္ေန၏။ ကိုပီတာႀကီးသည္ အံ့ၾသသကဲ့သို႔ ကြ်ႏ္ုပ္အား ၾကည့္ေန၏။ သို႔ရာတြင္ တစ္စံုတစ္ရာေျပာဆိုျခင္း မျပဳရွာေပ။
ကြ်ႏ္ုပ္ခ်က္ေသာ ဖားသားဟင္းဆီျပန္၊ မုန္လာဥသုပ္၊ ပိန္း႐ိုးဟင္းခါးစသည္တို႔မွာ က်က္သြားၿပ ီျဖစ္ေသာေၾကာင္း ထိုအနား၌ပင္ ထမင္းစား စားပြဲဝိုင္းကေလးကိုခ်၍ ထမင္းပြဲျပင္ကာ ကိုပီတာႀကီးအား ေကြ်းေမြးရေလေတာ့၏။ ကိုပိတာႀကီးသည္ ထမင္းကို ၿမိန္ရွက္စြာစားေန၏။ ထမင္းစားၿပီးေသာအခါ၌ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ထန္းလ်က္ျဖဴ ဆုပ္တို႕ျဖင့္ အခ်ိဳပြဲ တည္းလ်က္ရွိေလ၏။ အခ်ိဳပြဲကို လက္စသပ္ၿပီးေသာ အခါ၌ ကြ်ႏ္ုပ္ထံမွ စီးကရက္ တစ္လိပ္ကို ေတာင္းယူကာ ႐ိႈက္ဖြာ၍ ေနျပန္ေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ကိုပီတာႀကီးက.. “ဖိုးေအာင္ထြန္းေရ..မင္းကို နာေရာပဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပရဦးမယ္” ဟု စကားစလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က.. “ေျပာပါဗ်ာ.. ေျပာပါ၊ နားေထာင္ပါ့မယ္” ဟု ျပန္၍ေျပာလိုက္မိေလ၏။ “ဒီလိုကြ..ေရွးအခါတုန္းက အိႏိၵယျပည္မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ နာေရာပဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အလြန္ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ က်မ္းစာအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္၊ အဲဒီက်မ္းစာအုပ္ႀကီးကလည္း ေရွးေဟာင္း စာအုပ္ႀကီးဆိုေတာ့ သကၠတ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတာကြ၊ နာေရာပဟာ တျခားဘာသာရပ္ ေတြကိုေတာ့ ေကာင္းစြာ တတ္ကြ်မ္းခ်င္ တတ္ကြ်မ္းေပမေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ သကၠတဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ဟန္က်ပန္က်တတ္တာ မဟုတ္ဘူးကြ၊
မင္းအေနနဲ႔ နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ နာေရာပတတ္တဲ့ အဆင့္က သူငယ္တန္းေလာက္ တတ္တာကြ၊ သူဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ႀကိးရဲ႕ အဆင့္က သကၠတဘာသာမွာ ပါရဂူဘြဲ႕ေလာက္ ရတဲ့လူေလာက္မွ ဖတ္ႏိုင္၊ နားလည္ႏိုင္မွာကြ၊ ဒါေပမဲ့သူက အဲဒီက်မ္းႀကီးကို ဘာေၾကာင့္ဖတ္ေနသလဲဆိုေတာ့ “က်ဳပ္လည္း ဒီက်မ္းႀကီးကို ဖတ္ၿပီးေနပါၿပီဗ်ာ” လို႔ ေျပာလို႔ရေအာင္ ဖတ္ေနတာကြ၊ အမွန္က သူ႔အေနနဲ႔ ဖတ္သာ ဖတ္ေနတာ၊ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့လည္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္ငိုက္လာတာေပါ့ကြာ၊
အဲဒီေတာ့ က်မ္းႀကီးကို ေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္ပါေလေရာ အဲဒီမွာ အိပ္မက္မက္ေတာ့တာပဲ” ဟု ကိုပီတာႀကိးက ျဖည္းညွင္းစြာေျပာရင္း ေျပာလိုသည့္အေၾကာင္းအရာကို အခိုင္အမာ တည္ေဆာက္လိုက္ေလ၏။ “ အေတာ့္ကို စိတ္ဝင္းစားဖို႔ ေကာင္းတာပဲ၊ ဆက္ၿပီး ေျပာပါဥိး ကိုပီတာႀကီးရဲ႕” ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က ေျပာရေလ၏။ ထိုအခါ၌ ကိုပီတာႀကီးသည္ ဆက္၍ေျပာျပန္ေလ၏။
“နာေရာပရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ အဝတ္စုတ္ေတြဝတ္ထားတဲ့ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႔ေရွ႕ကိုေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီအဘြားႀကီးဟာ ႐ုပ္ဆိုလိုက္တာလည္း မေျပာနဲ႔ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာကိုျမင္ၿပီး နာေရာပဟာ လန္႔ေနတယ္၊ အဘြားႀကီးက နာေရာပကို “ဘာေတြဖတ္ေနတာလဲ” လို႔ ေမးတယ္၊ နာေရာပက “ေရွးေဟာင္းသကၠတ က်မ္းစာတစ္ေစာင္ဖတေနတာပါ” လို႔ ျပန္ၿပီး ေျဖတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ အဘြားႀကီးက “ဖတ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီး နားေရာလည္ရဲ႕လား” လို႔ ေမးလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ နာေရာပက “ဘာျဖစ္လို႔ နားမလည္ရမလဲဗ် နားလည္လို႔ဖတ္တာေပါ့” လို႔ ျပန္ၿပီးေျဖလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဘြားႀကီးက “နားလည္တယ္ဆိုတာ အဲဒီက်မ္းထဲမွာပါတဲ့ စကားလံုးေတြကို နားလည္တာလား က်မ္းရဲ႕ဆိုလိုခ်က္ အႏွစ္သာရကိုနားလည္တာလား” လို႔ ထပ္ၿပီးေမးလိုက္တယ္၊ အဘြားႀကီးက ေမး႐ုံတင္ေမးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊နာေရာပရဲ႕မ်က္လံုးကို သူ႔မ်က္လံုးနဲ႔ စိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္၊
အဲဒီေတာ့ နာေရာပဟာ မလိမ့္ဝံ့ေတာ့ဘူး “တကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ စကားလံုးေတြကိုေတာင္ မနားနားလည္ေအာင္လုပ္ေနပါတယ္ဗ်ာ၊ သူ႔ရဲ႕အဓိပၸါယ္အႏွစ္သာရကိုေတာ့ နားမလည္ပါဘူး” လို႔ နာေရာပက အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္တယ္၊ အဲဒီလို အမွန္ကိုလည္း ေျပာလုိက္ေရာ အဘြားႀကီးဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္စုတ္ေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး အလြန္လွပသစ္လြင္တဲ့ အဝတ္အစားေတြျဖစ္သြားတယ္၊ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ အဘြားႀကီးလည္း ေပ်ာက္သြားၿပီး ငယ္ရြယ္လွပတဲ့ မိန္းမေခ်ာေလး ျဖစ္သြားတယ္၊
တိုတိုေျပာရရင္ နာေရာပဟာအမွန္ကိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တာေပ်ာက္ၿပိး အလွအပေပၚလာတာ၊ အဲဒီလွပတဲ့ မိန္းကေလးဟာ နာေရာပရဲ႕ေရွ႕မွာ ဝမ္းသာတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ကေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ နာေရာပက အံၾသၿပိး “ဘယ္လိုျဖစ္သြား တာလဲ ”လို႔ေမးလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဘြားႀကီး ဘဝေျပာင္းၿပီး မိန္းမေခ်ာေလး ျဖစ္သြားတဲ့သူက “ဘယ္လိုမွျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူးေဟ့ နင္ဟာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးပဲ၊ နင္ဟာ ပညာရွိႀကီးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ နင္ဟာမလိမ္ဘူး၊ နာေရာပေရ၊ မတတ္ဘဲနဲ႔ တတ္ခ်င္ ေယာင္မေဆာင္ဘူး၊ မသိဘဲနဲ႔ သိခ်င္ေယာင္မေဆာင္ဘူး၊ မႂကြားဘူး၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ဟန္ေဆာင္လိမ္လည္ျခင္းမျပဳဘူး၊ နင့္ကိုယ္နင္လည္း မလိမ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အက်ည္းတန္မႈ၊ အ႐ုပ္ဆိုးမႈေတြေပ်ာက္ၿပီး အလွတရားေတြ ေပၚလာတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ဝမ္းသာၿပီး ငါက ကေနတာ” လို႔ ျပန္ၿပီးေျပာတယ္။
အဲဒီမွာ နာေရာပက အဓိပၸာယ္ အေကာင္လြဲၿပီး “ငါက မတတ္ပါဘူး၊ နားမလည္ပါဘူးလို႔ ေျပာတာေတာင္ ဒီမိန္းမႀကီး ဒီေလာက္ေပ်ာ္သြားရင္ တတ္ပါတယ္၊ နားလည္ပါတယ္လို႔ မ်ားေျပာရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ရွာႏိုင္မယ္မသိဘူး” ဆိုၿပီး သူရဲ႕စကားကို ျပင္ၿပီးေျပာတယ္။ “ ဒီလိုဗ်… က်ဳပ္ဟာ ဒိက်မ္းစာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေတာ့ဖတ္တယ္၊ အဓိပၸါယ္အႏွစ္သာရကို မသိပါဘူး၊ လူအထင္ႀကီးေအာင္ ဖတ္ေနတာပါလို႔ ဆိုတဲ့စကား အလကားေျပာတာဗ်၊ က်ဳပ္ဟာ ဒီက်မ္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ဖတ္တတ္တယ္၊ အနက္အဓိပၸာယ္နဲ႔ တကြ သူ႔ရဲ႕ဆိုလိုခ်က္ အႏွစ္သာရကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သေဘာေပါက္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊
အဲဒီအခါမွာ ကေနတဲ့ မိန္းကေလးဟာ မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးနဲ႔ အုပ္ၿပီး ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငိုေတာ့တာပဲ၊ သူဝတ္ထားတဲ့ လွပသစ္လြင္တဲ့ အဝတ္အစားေတြ ဟာလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အဝတ္စုတ္ေတြျဖစ္သြားတယ္၊ လွပတဲ့မိန္းကေလးဟာလည္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့ မိန္းကေလးျဖစ္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ နာေရာပဟာ အိပ္ရာက လန္႔ႏိုးသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ကို သူ အၿပီးအပိုင္ သေဘာေပါက္သြားတယ္”
ကိုပီတာႀကီးသည္ သူစကားကို အဆံုးသတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ေမာ့ လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က.. “အဲဒါ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ကိုပီတာႀကိးရဲ႕ ရွင္းျပပါဦး” ဟု ေမးလိုက္ရေလ၏။ “ နာေရာပဟာ သူတကယ္မတတ္ဘဲနဲ႔ တတ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္တယ္ေလကြာ၊ သူ တကယ္မသိဘဲနဲ႔ သိခ်င္ဟန္ေဆာင္တယ္ေလကြာ၊ အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ လိပ္ျပာက သူ႔ကို ျပန္ေခ်ာက္ၿပီး အိပ္မက္ မက္တာေပါ့၊ အခု ငါေျပာတဲ့ လိပ္ျပာဆိုတဲ့စကားက သူ႔ရဲ႕ ပကတိစိတ္ကို ေျပာတာ၊ အိပ္ရာကလည္း ႏိုးေရာ သူဟာ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကိ လႊတ္ခ်လိုက္တယ္၊ မတတ္ဘဲနဲ႔ လူအထင္ႀကီးောအင္ သိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ေတာ့ဘူး၊ ပကတိအတိုင္းေနမယ္ဆိုၿပီး အလုပ္ကထြက္သြားတယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာ အမွန္တကယ္ တတ္သိနားလည္တဲ့ ႐ိုးသားနဲ႔ ပ႑ိတ္နာေရာပ ျဖစ္သြားတယ္” ဟု ေျပာဆိုရယ္ေမာေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ရယ္ေမာလိုက္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုပီတာႀကီးက … “သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေအာင္ထြန္းေရ.. အသက္လည္း ေျခာက္ဆယ္ငါးႏွစ္ေရာက္ေနၿပီ၊ ခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိမ္ဦးမလို႔လား၊ သူတစ္ပါး အထင္ႀကီးေအာင္ ကိုယ္တကယ္မတတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စအုပ္ႀကီးေတြ ကိုယ္ျပဦးမလို႔လား နာေရာပကိုေတာ့ လိပ္ျပာက ေခ်ာက္တယ္ေနာ္၊ မငိးကိုေတာ့ လိပ္ျပာထက္ဆိုးတဲ့ ဘီလူးက လာၿပီးေခ်ာက္လိမ့္မယ္ ရပ္တန္းက ရပ္ေပေတာ့“ ဟုေျပာကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ေက်ာကုန္းကို သူ၏ လက္သီးႀကီးျဖင့္ ဘန္းကနဲ႔ ထုကာ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ၿခံအတြင္းမွ ပကတိ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာအမူအရာျဖင့္ ထြက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္တြင္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စာအုပ္စင္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ တကယ္ မဖတ္တတ္ေသာ လူအထင္ႀကီး႐ုံမွ် သက္သက္ တင္ထားေသာ အဂၤလိပ္စာအုပ္ႀကီးမ်ားကို ေျမႀကီးေပၚသို႔ ပံု၍ခ်ကာ ဒီဇယ္တစ္ပံုး ေလာင္း၍ မီး႐ႈိ႕လိုက္ေလေတာ့၏။ မီးခိုးမ်ားသည္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ လိပ္၍တက္ေန၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏မ်က္ႏွာသည္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ေမာ့၍ၾကည့္ကာ မီးခိုးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနမိေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ လူအထင္ႀကီး ခံခ်င္ေသာ အက်ဥ္းေထာင္မွ အၿပီးအပိုင္ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီျဖစ္ေလေတာ့သတည္း။ စိတ္မႏွံ႕ေသာ ကိုပီတာႀကီးအား ေက်းဇူးတင္မဆံုး….။
အဘမင္းသိခၤ၏ စာေပမ်ားကို ေလးစားၾကေသာ စြဲလန္းၾကေသာ လြန္စြာ ႏွစ္သက္ၾကေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ အဘမင္းသိခၤ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ျပန္လည္ ေရးသားေပးပါမည္။ စာမ်ားကို ၀ိုင္း၀န္း ေရးသားေပးေသာ လြန္စြာခင္မင္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ လြန္စြာ သေဘာေကာင္းေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ညီရင္းအကိုတမွ် ခင္မင္ရေသာ ကိုေအာင္အား ေက်းဇူးအထူးပင္တင္မိပါေၾကာင္း.... အဘမင္းသိခၤ၏ စာမ်ားကိုဖတ္ရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္ပါေစ....
ကိုပီတာႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကိုျမင္လွ်င္..“ဂြတ္ဒ္ေမာနင္း၊ ဂြတ္ဒ္ႏိုက္…” ဟု ကိုး႐ိုးကားယား ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ကမူ.. “ ကဲပါ.. ကိုပီတာႀကီးရယ္၊ ဒီေန႔မနက္စာ ဘာဟင္းနဲ႔စားမလဲ ေျပာစ္းပါဗ်ာ၊ က်ဳပ္ ခ်က္ေကြ်းစမ္းပါရေစ” ဟု ေမးလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကိုပီတာႀကီးက.. “ကတ္သီးကတ္သတ္ ေတြလည္း မစားတတ္ပါဘူးကြာ၊ ေစ်းထဲမွာ စားဖားေတြရေနၿပီ၊ ဖားသားဆီျပန္ တစ္ခြက္ရယ္၊ ငါးပိေထာင္းစပ္စပ္ ကေလးတစ္မယ္ရယ္၊ ဟင္းခါးပူပူရယ္၊ မုန္လာဥသုပ္ရယ္ ငါးပိရည္တို႔စရာေပါ့ကြာ၊ ဒီ့ထက္လည္း မေျပာတတ္ပါဘူး” ဟု ေျပာေလ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဂ်ေလဘီ ေမာင္ဆုဟုေခၚေသာ တပည့္ေလးအား ေစ်းသို႔ လႊတ္ရေလေတာ့၏။ ေမာင္ေစ်းမွ ျပန္လာေသာအခါ၌ သီဟိုဠ္ပင္ေအာက္တြင္ မီးေသြးဖိုကေလးကိုခ်၍ ကိုပီတာႀကီးႏွင့္ စကားေျပာရင္း ထမင္းဟင္းလ်ာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ရေလေတာ့၏။ ကိုပီတာႀကီးႏွင့္ စကား လက္စျပတ္သြားေသာ အခါ၌ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္ကို ဆက္၍ ဖတ္ေနေလ၏။ ကိုပီတာႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ စာဖတ္ေနသည္ကို အံ့ၾသေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေငးေမာၾကည့္ရႈေနေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္ဖတ္ေနေသာ စာအုပ္ႀကီးမွာ လြန္စြာထူ၏။ လြန္စြာမွလည္း ခန္႔ညား၏။ ထို႔အျပင္ ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာ စာအုပ္လည္း မဟုတ္ေပ။ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထားေသာ စာအုပ္ႀကီးျဖစ္၏။ ထုိစာအုပ္ႀကီးမွာ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းစြာ တတ္ကြ်မ္း၍ အနက္အဓိပၸါယ္ကို အရသာ ခံႏိုင္ေသာသူတို႔ အေရးတယူ ဖတ္ေလ့ရွိေသာ စာအုပ္ႀကိးျဖစ္၏။ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို မဖတ္ဖူးလွ်င္ပင္ အဂၤလိပ္စာကို ႏွံ႕ႏွံ႕စပ္စပ္ ဖတ္ဖူးသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္ေပလိမ့္မည္။ တိုတိုႏွင့္ လိုရင္းဆိုရပါမူ တကယ္တတ္ကြ်မ္းေသာ အဂၤလိပ္ စာသမားတို႔၏ အသည္းစြဲ စာအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္ျဖစ္ေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္သည္ “ေငြတစ္ပဲႏွင့္ ငါးၾကင္းေခါင္းထက္ကိုင္” ဆိုေသာ စကားပံုကံသို႔ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို တက္၍ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္၏။ အမွန္စင္စင္အားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္တက္ကြ်မ္းေသာ အဂၤလိပ္စာအဆင့္ အတန္းမွာ သူငယ္တန္းမွ်ေလာက္သာရွိ၏။ သို႔ရာတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္ႏွင့္ အဆင့္မမီေသာ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေနရသနည္းဆိုမူ “က်ဳပ္လည္း အဲဒါႀကီးကို ဖတ္ဖူးပါတယ္ဗ်ာ..” ဟု မုသားမပါဘဲ ဂိုက္ထုတ္ႂကြားဝါ လိုေသာေၾကာင့္ ဖတ္ေနရျခင္းျဖစ္၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ေနရေသာ ခဏ၌ ႀကီးမားေသာ ဝ႗္ဒုကၡတစ္ခုကို ခံစားေနရသကဲ့သို႔ရွိ၏။
သို႔ရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က “ဒီစာအုပ္ႀကီး ဖတ္ရတာ ဘယ့္နဲ႔လဲ” ဟုေမးပါမူ “ေကာင္းသဗ်ာ၊ က်ဳပ္ေတာ့ျဖင့္ အလြန္ကို ႀကိဳက္တာပဲ” ဟူ၍ ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ျပန္၍ေျဖမိေပလိမ့္မည္။ “ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိ” ဆိုသကဲ့သို႔ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဤမွ်ခက္ခဲ ေလးနက္ေသာ စာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေနျငားေသာ္လည္း အမွန္အားျဖင့္ ေကာင္းစြာနားမလည္ေပ။ သို႔မဟုတ္ လံုနားမလည္ေပ၊။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ထိုစာအုပ္ႀကီးကို ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ဖတ္ေန၏။ ကိုပီတာႀကီးသည္ အံ့ၾသသကဲ့သို႔ ကြ်ႏ္ုပ္အား ၾကည့္ေန၏။ သို႔ရာတြင္ တစ္စံုတစ္ရာေျပာဆိုျခင္း မျပဳရွာေပ။
ကြ်ႏ္ုပ္ခ်က္ေသာ ဖားသားဟင္းဆီျပန္၊ မုန္လာဥသုပ္၊ ပိန္း႐ိုးဟင္းခါးစသည္တို႔မွာ က်က္သြားၿပ ီျဖစ္ေသာေၾကာင္း ထိုအနား၌ပင္ ထမင္းစား စားပြဲဝိုင္းကေလးကိုခ်၍ ထမင္းပြဲျပင္ကာ ကိုပီတာႀကီးအား ေကြ်းေမြးရေလေတာ့၏။ ကိုပိတာႀကီးသည္ ထမင္းကို ၿမိန္ရွက္စြာစားေန၏။ ထမင္းစားၿပီးေသာအခါ၌ ေရေႏြးၾကမ္း၊ ထန္းလ်က္ျဖဴ ဆုပ္တို႕ျဖင့္ အခ်ိဳပြဲ တည္းလ်က္ရွိေလ၏။ အခ်ိဳပြဲကို လက္စသပ္ၿပီးေသာ အခါ၌ ကြ်ႏ္ုပ္ထံမွ စီးကရက္ တစ္လိပ္ကို ေတာင္းယူကာ ႐ိႈက္ဖြာ၍ ေနျပန္ေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ကိုပီတာႀကီးက.. “ဖိုးေအာင္ထြန္းေရ..မင္းကို နာေရာပဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေျပာျပရဦးမယ္” ဟု စကားစလိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က.. “ေျပာပါဗ်ာ.. ေျပာပါ၊ နားေထာင္ပါ့မယ္” ဟု ျပန္၍ေျပာလိုက္မိေလ၏။ “ဒီလိုကြ..ေရွးအခါတုန္းက အိႏိၵယျပည္မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာႀကီးတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ နာေရာပဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အလြန္ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ က်မ္းစာအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္၊ အဲဒီက်မ္းစာအုပ္ႀကီးကလည္း ေရွးေဟာင္း စာအုပ္ႀကီးဆိုေတာ့ သကၠတ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတာကြ၊ နာေရာပဟာ တျခားဘာသာရပ္ ေတြကိုေတာ့ ေကာင္းစြာ တတ္ကြ်မ္းခ်င္ တတ္ကြ်မ္းေပမေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ သကၠတဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ဟန္က်ပန္က်တတ္တာ မဟုတ္ဘူးကြ၊
မင္းအေနနဲ႔ နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ နာေရာပတတ္တဲ့ အဆင့္က သူငယ္တန္းေလာက္ တတ္တာကြ၊ သူဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ႀကိးရဲ႕ အဆင့္က သကၠတဘာသာမွာ ပါရဂူဘြဲ႕ေလာက္ ရတဲ့လူေလာက္မွ ဖတ္ႏိုင္၊ နားလည္ႏိုင္မွာကြ၊ ဒါေပမဲ့သူက အဲဒီက်မ္းႀကီးကို ဘာေၾကာင့္ဖတ္ေနသလဲဆိုေတာ့ “က်ဳပ္လည္း ဒီက်မ္းႀကီးကို ဖတ္ၿပီးေနပါၿပီဗ်ာ” လို႔ ေျပာလို႔ရေအာင္ ဖတ္ေနတာကြ၊ အမွန္က သူ႔အေနနဲ႔ ဖတ္သာ ဖတ္ေနတာ၊ တစ္လံုးမွ နားမလည္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့လည္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္ငိုက္လာတာေပါ့ကြာ၊
အဲဒီေတာ့ က်မ္းႀကီးကို ေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္ပါေလေရာ အဲဒီမွာ အိပ္မက္မက္ေတာ့တာပဲ” ဟု ကိုပီတာႀကိးက ျဖည္းညွင္းစြာေျပာရင္း ေျပာလိုသည့္အေၾကာင္းအရာကို အခိုင္အမာ တည္ေဆာက္လိုက္ေလ၏။ “ အေတာ့္ကို စိတ္ဝင္းစားဖို႔ ေကာင္းတာပဲ၊ ဆက္ၿပီး ေျပာပါဥိး ကိုပီတာႀကီးရဲ႕” ဟု ကြ်ႏ္ုပ္က ေျပာရေလ၏။ ထိုအခါ၌ ကိုပီတာႀကီးသည္ ဆက္၍ေျပာျပန္ေလ၏။
“နာေရာပရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ အဝတ္စုတ္ေတြဝတ္ထားတဲ့ အဘြားႀကီးတစ္ေယာက္ သူ႔ေရွ႕ကိုေရာက္လာတယ္၊ အဲဒီအဘြားႀကီးဟာ ႐ုပ္ဆိုလိုက္တာလည္း မေျပာနဲ႔ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာကိုျမင္ၿပီး နာေရာပဟာ လန္႔ေနတယ္၊ အဘြားႀကီးက နာေရာပကို “ဘာေတြဖတ္ေနတာလဲ” လို႔ ေမးတယ္၊ နာေရာပက “ေရွးေဟာင္းသကၠတ က်မ္းစာတစ္ေစာင္ဖတေနတာပါ” လို႔ ျပန္ၿပီး ေျဖတယ္၊ အဲဒီအခါမွာ အဘြားႀကီးက “ဖတ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီး နားေရာလည္ရဲ႕လား” လို႔ ေမးလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ နာေရာပက “ဘာျဖစ္လို႔ နားမလည္ရမလဲဗ် နားလည္လို႔ဖတ္တာေပါ့” လို႔ ျပန္ၿပီးေျဖလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဘြားႀကီးက “နားလည္တယ္ဆိုတာ အဲဒီက်မ္းထဲမွာပါတဲ့ စကားလံုးေတြကို နားလည္တာလား က်မ္းရဲ႕ဆိုလိုခ်က္ အႏွစ္သာရကိုနားလည္တာလား” လို႔ ထပ္ၿပီးေမးလိုက္တယ္၊ အဘြားႀကီးက ေမး႐ုံတင္ေမးတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊နာေရာပရဲ႕မ်က္လံုးကို သူ႔မ်က္လံုးနဲ႔ စိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္၊
အဲဒီေတာ့ နာေရာပဟာ မလိမ့္ဝံ့ေတာ့ဘူး “တကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ စကားလံုးေတြကိုေတာင္ မနားနားလည္ေအာင္လုပ္ေနပါတယ္ဗ်ာ၊ သူ႔ရဲ႕အဓိပၸါယ္အႏွစ္သာရကိုေတာ့ နားမလည္ပါဘူး” လို႔ နာေရာပက အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္တယ္၊ အဲဒီလို အမွန္ကိုလည္း ေျပာလုိက္ေရာ အဘြားႀကီးဝတ္ထားတဲ့ အဝတ္စုတ္ေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး အလြန္လွပသစ္လြင္တဲ့ အဝတ္အစားေတြျဖစ္သြားတယ္၊ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ အဘြားႀကီးလည္း ေပ်ာက္သြားၿပီး ငယ္ရြယ္လွပတဲ့ မိန္းမေခ်ာေလး ျဖစ္သြားတယ္၊
တိုတိုေျပာရရင္ နာေရာပဟာအမွန္ကိုေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တာေပ်ာက္ၿပိး အလွအပေပၚလာတာ၊ အဲဒီလွပတဲ့ မိန္းကေလးဟာ နာေရာပရဲ႕ေရွ႕မွာ ဝမ္းသာတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ကေနတယ္၊ အဲဒီေတာ့ နာေရာပက အံၾသၿပိး “ဘယ္လိုျဖစ္သြား တာလဲ ”လို႔ေမးလိုက္တယ္၊ အဲဒီေတာ့ အဘြားႀကီး ဘဝေျပာင္းၿပီး မိန္းမေခ်ာေလး ျဖစ္သြားတဲ့သူက “ဘယ္လိုမွျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူးေဟ့ နင္ဟာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးပဲ၊ နင္ဟာ ပညာရွိႀကီးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ နင္ဟာမလိမ္ဘူး၊ နာေရာပေရ၊ မတတ္ဘဲနဲ႔ တတ္ခ်င္ ေယာင္မေဆာင္ဘူး၊ မသိဘဲနဲ႔ သိခ်င္ေယာင္မေဆာင္ဘူး၊ မႂကြားဘူး၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ဟန္ေဆာင္လိမ္လည္ျခင္းမျပဳဘူး၊ နင့္ကိုယ္နင္လည္း မလိမ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အက်ည္းတန္မႈ၊ အ႐ုပ္ဆိုးမႈေတြေပ်ာက္ၿပီး အလွတရားေတြ ေပၚလာတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ဝမ္းသာၿပီး ငါက ကေနတာ” လို႔ ျပန္ၿပီးေျပာတယ္။
အဲဒီမွာ နာေရာပက အဓိပၸာယ္ အေကာင္လြဲၿပီး “ငါက မတတ္ပါဘူး၊ နားမလည္ပါဘူးလို႔ ေျပာတာေတာင္ ဒီမိန္းမႀကီး ဒီေလာက္ေပ်ာ္သြားရင္ တတ္ပါတယ္၊ နားလည္ပါတယ္လို႔ မ်ားေျပာရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ရွာႏိုင္မယ္မသိဘူး” ဆိုၿပီး သူရဲ႕စကားကို ျပင္ၿပီးေျပာတယ္။ “ ဒီလိုဗ်… က်ဳပ္ဟာ ဒိက်မ္းစာအုပ္ႀကီးကို ဖတ္ေတာ့ဖတ္တယ္၊ အဓိပၸါယ္အႏွစ္သာရကို မသိပါဘူး၊ လူအထင္ႀကီးေအာင္ ဖတ္ေနတာပါလို႔ ဆိုတဲ့စကား အလကားေျပာတာဗ်၊ က်ဳပ္ဟာ ဒီက်မ္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ဖတ္တတ္တယ္၊ အနက္အဓိပၸာယ္နဲ႔ တကြ သူ႔ရဲ႕ဆိုလိုခ်က္ အႏွစ္သာရကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သေဘာေပါက္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊
အဲဒီအခါမွာ ကေနတဲ့ မိန္းကေလးဟာ မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးနဲ႔ အုပ္ၿပီး ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငိုေတာ့တာပဲ၊ သူဝတ္ထားတဲ့ လွပသစ္လြင္တဲ့ အဝတ္အစားေတြ ဟာလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အဝတ္စုတ္ေတြျဖစ္သြားတယ္၊ လွပတဲ့မိန္းကေလးဟာလည္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့ မိန္းကေလးျဖစ္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ နာေရာပဟာ အိပ္ရာက လန္႔ႏိုးသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ကို သူ အၿပီးအပိုင္ သေဘာေပါက္သြားတယ္”
ကိုပီတာႀကီးသည္ သူစကားကို အဆံုးသတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ေမာ့ လိုက္ေလ၏။ ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က.. “အဲဒါ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ကိုပီတာႀကိးရဲ႕ ရွင္းျပပါဦး” ဟု ေမးလိုက္ရေလ၏။ “ နာေရာပဟာ သူတကယ္မတတ္ဘဲနဲ႔ တတ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္တယ္ေလကြာ၊ သူ တကယ္မသိဘဲနဲ႔ သိခ်င္ဟန္ေဆာင္တယ္ေလကြာ၊ အဲဒီအလုပ္ေတြဟာ လိပ္ျပာက သူ႔ကို ျပန္ေခ်ာက္ၿပီး အိပ္မက္ မက္တာေပါ့၊ အခု ငါေျပာတဲ့ လိပ္ျပာဆိုတဲ့စကားက သူ႔ရဲ႕ ပကတိစိတ္ကို ေျပာတာ၊ အိပ္ရာကလည္း ႏိုးေရာ သူဟာ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကိ လႊတ္ခ်လိုက္တယ္၊ မတတ္ဘဲနဲ႔ လူအထင္ႀကီးောအင္ သိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ေတာ့ဘူး၊ ပကတိအတိုင္းေနမယ္ဆိုၿပီး အလုပ္ကထြက္သြားတယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာ အမွန္တကယ္ တတ္သိနားလည္တဲ့ ႐ိုးသားနဲ႔ ပ႑ိတ္နာေရာပ ျဖစ္သြားတယ္” ဟု ေျပာဆိုရယ္ေမာေလ၏။
ကြ်ႏ္ုပ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ရယ္ေမာလိုက္ရေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ကိုပီတာႀကီးက … “သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေအာင္ထြန္းေရ.. အသက္လည္း ေျခာက္ဆယ္ငါးႏွစ္ေရာက္ေနၿပီ၊ ခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိမ္ဦးမလို႔လား၊ သူတစ္ပါး အထင္ႀကီးေအာင္ ကိုယ္တကယ္မတတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စအုပ္ႀကီးေတြ ကိုယ္ျပဦးမလို႔လား နာေရာပကိုေတာ့ လိပ္ျပာက ေခ်ာက္တယ္ေနာ္၊ မငိးကိုေတာ့ လိပ္ျပာထက္ဆိုးတဲ့ ဘီလူးက လာၿပီးေခ်ာက္လိမ့္မယ္ ရပ္တန္းက ရပ္ေပေတာ့“ ဟုေျပာကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ေက်ာကုန္းကို သူ၏ လက္သီးႀကီးျဖင့္ ဘန္းကနဲ႔ ထုကာ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ၿခံအတြင္းမွ ပကတိ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာအမူအရာျဖင့္ ထြက္သြားေလေတာ့၏။
ထို႔ေနာက္တြင္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ စာအုပ္စင္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ တကယ္ မဖတ္တတ္ေသာ လူအထင္ႀကီး႐ုံမွ် သက္သက္ တင္ထားေသာ အဂၤလိပ္စာအုပ္ႀကီးမ်ားကို ေျမႀကီးေပၚသို႔ ပံု၍ခ်ကာ ဒီဇယ္တစ္ပံုး ေလာင္း၍ မီး႐ႈိ႕လိုက္ေလေတာ့၏။ မီးခိုးမ်ားသည္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ လိပ္၍တက္ေန၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏မ်က္ႏွာသည္ ေကာင္းကင္ေပၚသို႔ ေမာ့၍ၾကည့္ကာ မီးခိုးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနမိေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္သည္ လူအထင္ႀကီး ခံခ်င္ေသာ အက်ဥ္းေထာင္မွ အၿပီးအပိုင္ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီျဖစ္ေလေတာ့သတည္း။ စိတ္မႏွံ႕ေသာ ကိုပီတာႀကီးအား ေက်းဇူးတင္မဆံုး….။
အဘမင္းသိခၤ၏ စာေပမ်ားကို ေလးစားၾကေသာ စြဲလန္းၾကေသာ လြန္စြာ ႏွစ္သက္ၾကေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ အဘမင္းသိခၤ၏ ၀တၳဳတိုမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ျပန္လည္ ေရးသားေပးပါမည္။ စာမ်ားကို ၀ိုင္း၀န္း ေရးသားေပးေသာ လြန္စြာခင္မင္ဖြယ္ ေကာင္းေသာ လြန္စြာ သေဘာေကာင္းေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ညီရင္းအကိုတမွ် ခင္မင္ရေသာ ကိုေအာင္အား ေက်းဇူးအထူးပင္တင္မိပါေၾကာင္း.... အဘမင္းသိခၤ၏ စာမ်ားကိုဖတ္ရင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္ပါေစ....
